'Kuća noćnih mora': Vizualno impresivan i stilski dotjeran hororac koji nećete lako zaboraviti - Monitor.hr
27.08. (23:30)

Nikad dosta straha

‘Kuća noćnih mora’: Vizualno impresivan i stilski dotjeran hororac koji nećete lako zaboraviti

Nenad Polimac preporučuje novi horor s glumicom Rebeccom Hall: U draženju napetošću ima dosta stila, vizualni prosede je impresivan, ali prema završnici sve je više posudbi iz nove verzije “Nevidljivog čovjeka”. Problem je i to što se nude dva raspleta, od kojih bi samo jedan bio dovoljan, no u cjelini, to je ostvarenje koje nećete lako zaboraviti.


Slične vijesti

04.11. (21:00)

Horor šezdesete

‘Posljednja noć u Sohou’: Priča o duhovima prošlosti u sadašnjosti, u kojoj glumi zvijezda ‘Damina gambita’

“Posljednja noć u Sohou” je psihološki horor triler i isprva romantizirane šezdesete od snolikih postaju košmarne, za razliku od dvadesetih u “Ponoći u Parizu”. U prvom planu su Eloise i Sandie, utjelovljene u odličnim mladim glumicama Thomasin McKenzie (“Ne ostavi traga”, “Jojo Rabbit”, “Ostarjeli”) i Anyi Taylor-Joy (“Damin gambit”, “Vještica”, “Podvojen”, “Emma”). Slobodna

01.10. (15:30)

Kiss goodbye

‘Za smrt nema vremena’: oproštaj Daniela Craiga s ikoničkim junakom

“Teško je raskrstiti s prošlošću”, zaključi Bond prije nego što film krene s izvrsnom uvodnom špicom i Billie Eilish zapjeva titularnu pjesmu. Bondova prošlost je pokretač radnje jednako kao i potraga za negativcem koji ima opasne planove s biološkim oružjem, što film čini vremenski podesnim u ovo pandemijsko doba… “No Time to Die” podiže emotivni završetak u službi dostojnog oproštaja s Craigovim Bondom. Slobodna

23.09. (19:30)

Posljednji Macho

Pavičić: Novi film Clinta Eastwooda ima mnogo problema

Scenarističkoj nesuptilnosti Eastwood je dodao i ponešto režijske: sporedni likovi su mu karikaturalno jednodimenzionalni, a nekim glumcima pušta previše glumatanja. Meksiko u filmu “Cry Macho” kao da postoji u dvije jednako stereotipne dimenzije: ili je kloaka nasilja i korupcije, ili ubava arkadija priprostih, plemenitih domorodaca. No ima poetičnih scena, lijepih emocionalnih mjesta, piše Jurica Pavičić. Jutarnji

12.08. (19:30)

Tiha voda...

Pavičić o novom filmu Matta Damona: ‘Stillwater’ je fin, bogat i promišljen film

Bill Baker, kojega glumi Matt Damon, šutljivi je i sirovi građevinski radnik iz Oklahome čiji je život obilježila obiteljska drama. Kći Allison (Abigail Breslin) je u zatvoru u Marseillu zbog ubojstva za koje tvrdi da nije počinila, a otac pokušava to dokazati. “Stillwater” u određenoj mjeri koketira s istinitom sudbinom – onom Amande Knox, američke studentice koja je četiri godine provela u talijanskom zatvoru jer se vjerovalo da je u Perugii ubila cimericu – piše Jurica Pavičić. Jutarnji

23.07. (01:30)

Friško iz Pule

‘Po tamburi’ – komedija na pretjerano karikirani, balkanski “trasherski” način

“Po tamburi”, treći film redatelja Stanislava Tomića svojevrsna je hrvatska inačica akcijskog kult-klasika “The Warriors” Waltera Hilla. Film je zapravo akcijska komedija, “Ratnici podzemlja” s tamburicama koji tragaju za kradljivcem nagrade Zlatni kulen. Priča djeluje potentnije u ideji/na papiru, nego u realizaciji/na ekranu, no “Po tamburi” jest drukčiji film i kao takav bi mogao privući širu publiku i ostvariti komercijalni uspjeh – piše Marko Njegić. Slobodna

07.01.2018. (08:03)

Filmska nostalgija

Veličina, širina i dubina ’12 gnjevnih ljudi’ Sidneyja Lumeta

“Dok repertoarima kinodvorana i raznoraznih multipleksa plove eskapistički blockbusteri ili akcijski spektakli koji su zbog prosječne dužine kadra bliži estetici MTV-jevih spotova, lijepo je podsjetiti se kako ustvari izgleda kvalitetno filmsko pisanje u eri kad franšiziranje ili izrada igračaka s filmskim likovima nije bila na vrhu prioriteta Hollywooda. Danas je pomalo nezamislivo da bi Hollywood okupio velika glumačka imena i snimio film o skupini ljudi koji, bez pucnjave, seksa, preljuba, izdaje ili kakve nasumične prijetnje bombom, sjede i razglabaju o aktualnim društvenim zbivanjima ili ljudskoj prirodi”, piše Sven Mikulec za Arteist, prisjećajući se klasika 12 gnjevnih ljudi [imdb] – trailer.

07.10.2016. (09:52)

Povratak 60ima i 70ima

‘The Love Witch’ pametan humoristični obračun sa seksizmom Hollywooda

“Ženski pakao (bolje srednje klase) u The Love Witch je ružičasto-breskvast i u njemu se, u viktorijanskom okruženju, pije čaj uz zvonak glas harpistkinje koja peva cinične pesmice o ljubavi. To je jedan od suptilnih detalja na koje treba obratiti pažnju zbog višeslojnosti naracije Ane Biller protkane iznijansiranim česticama informacija, koje iziskuju pažnju svih čula”, piše Monitorova filmska kritičarka Marina Richter o novom slasheru Ane Biller. Monitor

07.10.2016. (09:42)

‘The Love Witch’ pametan humoristični obračun sa seksizmom Hollywooda

Slash Filmfestival, Beč: Sedam godina od svog dugometražnog prvenca Viva, inteligentnog humorističkog obračuna sa seksizmom holivudske kinematografije poznih 1960-ih i 1970-ih, Ana Biller ponovo zaranja u isti period, ovog puta sa žanrovskom komedijom The Love Witch u kojoj takođe ne manjka na špicastim grudnjacima, perikama, lakovanim čizmama, teškoj šminci i erotici iz ženskog ugla, maskiranoj u muške fantazije. Tematski, novi film ima dodatnu inspiraciju u hororima koji su, u pomenutom vremenu štancovani kao na traci, uživali veliku popularnost. Ovom trendu dugujemo neke od kultnih horora dvadesetog veka, od prvoklasnih do niskobudžetnih koji su ostavili traga na današnja žanr ostvarenja, među njima The witches Cyrila Frankela (1966), Blood orgy of the she-devils (1973) Teda Mikelsa, Stranger in our house (1978) Wesa Cravena, Season of the witch (1972) Georga Romera, Burn witch, burn (1962) Sidneya Hayersa i klasici poput Rozmarine bebe (1968) Romana Polanskog, Egzorciste (1973) Williama Friedkina i Omena (1976) Richarda Donera. Nijedan od ovih filmova per se, sem Romerovog, nije poslužio kao direktna inspiracija Billerovoj koja pored njega kao uzore citira Horror hotel (ili The City od The Dead, 1960) Johna Llewellyna Moxeya, italijanske horore i pulp romane 1960-ih.

Ana Biller prvoklasno preslikava šarenilo epohe za koje se lično pobrinula kao kostimograf i scenograf, prethodno potrošivši godine istraživanja ne samo idealnih prostora za snimanje i autentičnih modnih i dizajnerskih detalja, već starih žanrovskih filmova, veštičjih rituala i simbolike. Kroz čitav film, baš kao i u Vivi, boje se provlače kao kodovi sa brižljivo razrađenim porukama. Ženski pakao (bolje srednje klase) u The Love Witch je ružičasto-breskvast i u njemu se, u viktorijanskom okruženju, pije čaj uz zvonak glas harpistkinje koja peva cinične pesmice o ljubavi. To je jedan od suptilnih detalja na koje treba obratiti pažnju zbog višeslojnosti naracije Ane Biller protkane iznijansiranim česticama informacija, koje iziskuju pažnju svih čula. Crvena nije samo boja ljubavi i strasti, ona valja razornu energiju osvete i dominantne prezentnosti. Nju, bilo kao kofer ili kratku haljinu, sa lakoćom nosi glavna junakinja Elaine (Samantha Robinson), mlada udovica i veštica koja pristiže u anonimni kalifornijski gradić gde se nastanjuje u kući svoje prijateljice, visoke sveštenice koja mističnu zajednicu vodi zajedno sa svojim partnerom. U ovoj viktorijanskoj građevini, Elaine stvara slikarski atelje i laboratoriju u kojoj izrađuje veštičije boce i krpene lutke. Interesantnog izgleda i očigledno još interesantnije primene o kojoj ostajemo neinformisani, ovi predmeti pronalaze stalne mušterije u lokalnoj prodavnici magije. Dok mućka sastojke za svoje mušterije, Elaine ne zaboravlja na svoj čarobni ljubavni napitak koji bi trebao da joj lakše obezbedi željenog muža.

Spolja hladna i nečitljiva, sa magičnom lepotom kojom se svesno koristi, Elaine se od dana jedan baca na jedinu stvar koja je zaista interesuje – da pronađe muškarca svog života kao kompenzaciju za pretrpljena razočarenja. O tome da za njih nikome nije ostala dužna i da su muškarci koji su joj slomili srce uglavnom slomili vrat ili neki drugi organ koji ih je doveo pod zemlju, saznaje se tek nešto kasnije uz postepeno upoznavanje sa njenim karakterom, metodama zavođenja i konačno – razmerama ludila koje je razdire. Replike koje Biller ugrađuje u film su feministički pamflet upakovan u varljivi celofan ženske potčinjenosti muškarcu. Kao i u Vivi u kojoj je svojoj sa-glumici u usta stavila rečenicu: “Oduvek sam želela da budem prostitutka. To zvuči tako romantično”, ona među protagonistkinjama valja fraze iz snova muškaraca ugnjezđenih u sigurnost patrijarhalnog društva, približavajući se slepstik genijalnosti Monty Python skeča. “Muškarcu treba pružiti sve što želi. Jadan tvoj muž, ti ga mučiš”, reći će Elaine u jednom trenutku svojoj novoj poznanici, dizajnerki enterijera Trish (Laura Wadell) kao komentar na njeno odbijanje seksa večito pohotnom mužu. Biller stavlja jak fokus na paradoksalno građene dijaloge bazirane na polnim stereotipima tipičnih za 1960-e i 1970-e pojačavajući ih elegantnim zumiranjem mimike lica (treptanjem veštačkim trepavicama, oblizivanjem usana) i zavodničkim metodama preslikanim iz erotskih predstava iz porno filmova koje inscenira na takav način da je njihova apsurdnost sasvim razgolićena. Muškarac se prvo odšlepa (njegovoj) kući, onda mu se spremi večera, polaska mu se do neba i na kraju mu se da striptiz. Biller zna kako da erotiku pretvori u feministički stejtment, igrajući se sa asesoarima i perikama pri najizazovnijim scenama, otkrivajući dovoljno, a sakrivajući suvišno. Ne samo muškarac, već i ženska narcisoidnost dospevaju pod lupu rediteljke koja pokazuje u kojoj meri bilo koja vrsta opsesivnosti može dovesti do tragičnih zapleta.

Čarobni napitak kojim Elaine poji svoje odabrane predmete čežnje, muškarce jednog za drugim dovodi do izbezumljenosti, oduzimajući im opsesivnom vezanošću za svoj novi predmet obožavanja upravo tu muškost kojoj Elaine teži. Smorena i razočarana, ona ih odstranjuje kao gljivice na nozi, iznova se koncentrišući na perfektan stajling svoje duge crne perike i besporekorno nanesenu intenzivno plavu senku za oči.

Film je sniman na 35mm i direktor fotografije M David Mullen je stvorio vanredan kinematgrafski vremeplov koji ni u jednom trenutku ne izdaje prošlost u korist sadašnjosti. (8/10)

Marina D. Richter je filmska kritičarka i novinarka iz Beograda koja već dvadeset godina živi i radi u Beču. Od 2004. je specijalni dopisnik beogradskog dnevnog lista Politika za rubriku kulture. Redovno surađuje s austrijskim portalom Artmagazine.cc, a piše i za razne austrijske publikacije kao slobodni novinar.