Natalie Portman zaslužuje Oscar nominaciju za ulogu Jackie Kennedy - Monitor.hr
08.09.2016. (22:38)

Izvještaj iz Venecije

Natalie Portman zaslužuje Oscar nominaciju za ulogu Jackie Kennedy

Na Mostri su prikazana dva filma sa Natalie Portman. Za ulogu Jackie, supruge ubijenog američkog predsjednika Kennedyja, zaslužuje Oscar nominaciju, piše Marina Richter. U drugom filmu Planetarium glumi uz Lilly Rose Depp, koju u potpunosti zasjenjuje, no kritike idu režiji i scenariju. Monitor



Slične vijesti

10.09.2018. (17:45)

Internet je novo kino

Pavičić: Pobjednik Venecije – izvanredan crno-bijeli film koji ni neće u kina

Alfonso Cuarón snimio je mali, privatni, crno-bijeli intimistički film te – po svemu sudeći – pogodio, piše Jurica Pavičić o Romi, pobjedniku 75. venecijanskog filmskog festivala. Ovo je prvi puta u povijesti da je glavnu nagradu na jednom od najvećih filmskih festivala osvojio film u produkciji Netflixa, koji neće imati standardnu kino distribuciju.

13.09.2016. (07:54)

Naša žena na otoku

Izvještaj iz Venecije: Zanemareni dokumentarci, zaslužene nagrade

“Festival je završen, nagrade su podeljene. Priznanje Lavu Diazu (Zlatni lav za Ženu koja je otišla) nije toliko veliko iznenađenje koliko činjenica da je nagrada za najbolji film ponovo zaobišla Andreja Končalovskog koji će morati da se uteši Srebrnim lavom za najbolju režiju za svoju holokaust dramu Raj“, piše Monitorova dopisnica iz Venecije Marina Richter u rezimeu filmskog festivala. Monitor

13.09.2016. (07:34)

Gotova Mostra, festival prošao bez iznenađenja, uz par promjena

Festival je završen, nagrade su podeljene. Devetočlani žiri programa Venezia 73 kojim je predsedavao britanski reditelj Sam Mendes, a u kome su se nalazili Laurie Anderson, Gemma Arterton, Giancarlo de Cataldo, Nina Hoss, Chiara Mastroianni, Joshua Oppenheimer, Lorenzo Vigas i Zhao Wei, Zlatnog lava za najbolji film je dodelio Filipincu Lavu Diazu za Ženu koja je otišla, crno-belu studiju političkih i socijalnih nepravdi, ljudskog zla i osvete kroz priču o učiteljici Horaciji koja 30 godina provodi na robiji zbog ubistva koje nije počinila. Diazovski dug, ali ne i tradicionalno spor kao njegova prethodna ostvarenja (podsetimo se samo osmosatnog A Lullaby for the Sorrowful Mystery premijerno pokazanog na Berlinalu u februaru), ovo je iznenađujuće pristupačan film čija se 226 minuta skoro ne osećaju.

S obzirom na profil takmičarskog programa na kome su se našla ostvarenja neujednačenog kvaliteta, priznanje Diazu nije toliko veliko iznenađenje koliko činjenica da je nagrada za najbolji film ponovo zaobišla Andreja Končalovskog koji će morati da se uteši Srebrnim lavom za najbolju režiju za svoju holokaust dramu Raj, nagradom koju deli sa Amatom Escalanteom za Untamed. Posle 50. godina od pojavljivanja u Veneciji sa Prvim učiteljem koji je Natalyi Arinbasarovoj doneo Volpi Cup za najbolju glumicu 1966, ovo je – uz Kuću ludaka za koju je 2002. primio Specijalnu nagradu žirija, treće veliko priznanje za Konchalovskog od Poštarovih belih noći 2014, takođe krunisanog Srebrnim lavom.

La La Land, mjuzikl Damiena Chazella je od svoje prve projekcije pobrao izvanredne kritike, ali to nije film koji je mogao da računa sa najvišim nagradama zato što se žanrovski nalazi u problem zoni. Coppa Volpi Emmi Stone za najbolju glumicu je time vrsta nadoknade i pored jake konkurencije koju je imala u Natalie Portman za ulogu Jackie Kennedy u biopicu Pabla Larraina Jackie, nagrađenog za scenario Noahe Oppenheima. Za izvanredan performans fiktivnog argentinskog Nobelovca za kniževnost u The Honorable Citizen Mariana Cohna & Gastona Duprata, Coppa Volpi za najboljeg glumca je otišla sasvim zasluženo Oscaru Martinezu. ‘The Honorable Citizen’ je inače bio jedan od jačih kandidata u glavnom takmičarskom programu u koji su nekako skliznuli i Kusturicin Na mliječnom putu, Piuma Rohana Johnsona i Questi Giorni Giuseppea Piccionija, kojima bi idealno mesto bilo na nekom revijalnom programu tipa ‘novi filmovi iz…’

O filmu The Bad Batch Ane Lily Amirpour koji je dobio specijalnu nagradu žirija, Monitor je pre nekoliko dana objavio kritiku. To je film sa neodoljivom vizuelnom estetikom koji se gubi na pola puta u rediteljkinoj neodlučnosti da li pravi akcioni ili arthouse film.

Na ovogodišnjem takmičarskom Orrizonti programu se takođe našlo dvadeset filmova, među kojima i nepalski White sun Deepaka Rauniyara o antirežimskom partizanu Chandri, koji se čuvši vest o smrti oca, vraća u svoje zabačeno planinsko selo posle skoro decenije odsustva. Film je sitno vezen metaforama o smeni starog novim. U pozadini priče se nalaze oružani sukobi (1996-2006) između maoističkih pobunjenika i monarhista i smrt oca simbolično predstavlja gašenje starog državnog sistema i rađanje novog. To je film koji je nezasluženo zaobiđen pri žiri odlukama.

Orrizonte nagrada za najbolji film je otišla Federici di Giacomo za dokumentarac Liberame o Ocu Cataldu, poznatom egzorcisti sa Sicilije i njegovim kolegama. Di Giacomo temi pristupa staloženo i bez hype intervencija. Nju njaviše interesuju razlozi za procvat interesovanja za egzorcizam koji očigledno postaje vrsta psihoterapije kod ljudi koji svoje lične demone pretvaraju u biblijske. Najbolja režija je čast koja pripada Belgijanki Fien Troch za njen portret tri tinejdžera koji se bore sa svojim problemima u maloj ruralnoj zajednici. Troch istražuje mračne strane odnosa roditelji-deca u priči u kojoj dugogodišnje seksualno zlostavljanje jednog od tinejdžera eskalira u ubistvo čiji su svedoci njegovi drugovi.

Osvrnuvši se na nedavno završeni festival, presuda je da je većina nagrada ipak otišla u prave ruke. Dokumentarni filmovi, sem Liberame su nažalost ostali u drugom planu što sa druge strane nije ni tako neuobičajen festivalski sindrom.

Festival je ove godine prošao kroz nekoliko značajnih promena. Projekcione sale su obnovljene i tehnički adaptirane prema novim standardima, a za profesionalce je premijerno uvedena mogućnost gledanja filmova iz programa Orizzonti online. Obnovljen je i Cinema nel Giardino inaugurisan prošle godine – ista ona sala u kojoj je publika počela da pada zajedno sa sedištima na projekciji Kim Ki-Dukovog The Net, u daljem toku festivala se pokazala kao potpuno funkcionalna.

Marina D. Richter je filmska kritičarka i novinarka iz Beograda koja već dvadeset godina živi i radi u Beču. Od 2004. je specijalni dopisnik beogradskog dnevnog lista Politika za rubriku kulture. Redovno surađuje s austrijskim portalom Artmagazine.cc, a piše i za razne austrijske publikacije kao slobodni novinar.

11.09.2016. (18:42)

U kino s dekicom

Pavičić: Lav Diaz, pobjednik Venecije, Filipinac koji snima najdulje filmove

“Lav Diaz (1958) jedan je od najmanje izgledanih kultnih režisera suvremenog filma. Premda je nagrađivan, a među probranijim filmofilima ima kult­ni status, Diaz je izvan festivalske niše malo distribuiran i prikazivan, ponajprije zbog ekscesne duljine filmova. Diaz je tipičan predstavnik onog usmjerenja u svjetskom filmu koji je britanski kritičar Johnatan Romney nazvao ‘slow cinema’ (spori film), gdje snovidljiva, onirička sporost postaje element autoreferencijalnosti. Diaz, međutim, nije apstraktni eksperimentator. Filmovi su mu često vrlo politični, te se često bavi klasnim proturječjima siromašnih Filipina”, piše Jurica Pavičić o osebujnom pobjedniku 73. Mostre. Jutarnji

11.09.2016. (10:44)

Texas barbecue

Izvještaj iz Venecije: ‘The Bad Batch’ – izbačeni iz SAD-a kao hrana kanibalima

Novi film redateljice Ane Lily Amirpour ‘The Bad Batch’ distopična je fantazija smještena u meksičku pustoš, u anonimnom prostoru u koji američke vlasti u egzil šalju otpadnike od društva, a gdje ih love i jedu kanibali. Film je upravo prikazan na filmskom festivalu u Veneciji, a Monitorova dopisnica s Mostre Marina Richter ocjenjuje ga vizualnim užitkom jer su fotografija i produkcijski dizajn besprijekorni, a muzika izvanredno odabrana da isprati svaku bitnu scenu. Monitor

10.09.2016. (22:12)

Lav Lavu

Zlatni lav festivala u Veneciji za film "The Woman Who Left" Lava Diaza

Filipinac Lav Diaz nagrađen je na zatvaranju 73. Filmskog festivala u Veneciji Zlatnim lavom za svoje ostvarenje The Woman Who Left. Snažna priča o ženi koja je prisiljena da mijenja svoj način života u uništenoj domovini nakon što je nepravedno provela 30 godina u zatvoru najbolji je film ovog festivala, a filipinski filmaš Zlatnog lava dodao je svojoj impresivnoj kolekciji nagrada.Tom Ford je dobio Veliku nagradu žirija za film Nocturnal Animals, triler s Amy Adams i Jake Gyllenhaal u glavnim ulogama. Klix, Guardian, Novi list

10.09.2016. (18:23)

Spori Filipinac i nemarni Balkanac

73. Mostra: Diaz za pamćenje i Kusturica za zaborav

“Kako to obično biva, najnoviji genijalni film Lava Diaza Ang Babaeng Humayo (Žena koja je otišla) ostavljen je za samu festivalsku završnicu iako film traje samo tri i pol sata, što je pristojna minutaža u odnosu na njegov prethodni komad Uspavanka za tužni misterij, prikazan na ovogodišnjem Berlinaleu, koji traje preko šest sati. Emir Kusturica se u najnovijem filmu ‘Na Mliječnom putu’ pretvorio u karikaturu samog sebe, sveden na seriju histeričnih i bombastičnih scena i partitura koje prizivaju lošeg Alana Forda”, piše Dragan Rubeša za Novi list.

10.09.2016. (07:06)

Amerikanac u Vatikanu

Izvještaj iz Venecije: Jude Law hladan i manipulativan u ulozi ‘Mladog Pape’

Izvan natjecateljskog programa 73. venecijanskog filmskog festivala prikazane su prve dvije jednosatne epizode televizijske serije The Young Pope oskarovca Paola Sorrentina. “Jude Law se pojavljuje u svojoj do sada najfinijoj ulozi kao manipulantan, emotivno hladan konzervativni poglavar crkve koji sebe proglašava Bogom”, piše Marina Richter, Monitorova dopisnica s filmskog festivala u Veneciji. Monitor

10.09.2016. (06:24)

Jude Law manipulativan i hladan u ulozi ‘Mladog Pape’

U okviru vantakmičarskog programa 73. venecijanskog filmskog festivala, 3. septembra su zajedno prikazane prve dve jednosatne epizode televizijske serije The Young Pope oskarovca Paola Sorrentina (napisao je i scenario) koja će se od 10. oktobra emitovati u šest zemalja (Italija, Nemačka, Velika Britanija, Irska, Austrija i Francuska) na kanalima Sky Atlantic i Canal+.

Lenny Belard (Jude Law) je prvi američki Papa iz konzervativne struje katoličke crkve što je evidentno i iz odluke da uzme papsko ime Pius (XIII), tradicionalno vezano za tvrdu politiku Vatikana. Na položaj najmoćnijeg čoveka katoličke crkve Belard dolazi iz naivnog verovanja Kardinalskog zbora da će njegovim izborom imati više moći nad odlukama u Vatikanu i uz minuciozno pripremljenu medijsku kampanju orkestriranu od strane kardinala Voiella, vatikanskog državnog tajnika (odličan Silvio Orlando), polazi im za rukom Belardov pontifikat. Pogrešnom procenom situacije u kojoj su opasnost videli od izbora kardinala Michaela Spensera (James Cromwell) i podmetanjem njegovog mladog protežea, sveštenici ne samo da ne dobijaju željenu kontrolu, već jedan za drugim počinju da gube sigurnost svojih položaja. Pius XIII je beskompromisan, otporan na humor i nezainteresovan da stekne prijatelje. Tako će naprimer prekinuti zabranu pušenja koju je u Vatikanu uveo Ivan Pavao II, ali samo za sebe i sestru Mary (Diane Keaton), časnu sestru koja ga je podizala u sirotištu i koju je po imenovanju za Papu helikopterom ‘dodžetovao’ u Vatikan da mu služi kao desna ruka.

Od prvog dana Belard će sveštenstvu i kaluđericama doneti glavobolju grubim ponašanjem i stavovima. Za doručak će zahtevati Cherry Coke, odbaciće većinu predloga državnog tajnika i odbiće sve intervjue i televizijske termine, zato što ne želi da mu iko vidi lice. Istovremeno će uceniti vatikanskog ispovednika da mu prenosi najskrivenije tajne sveštenstva.

Kako se priča odvija, uloga sestre Mary se sve više kristališe. Ostavljen od svojih hippy roditelja kao beba, Belarda zajedno sa još jednim dečakom, u katoličkom sirotištu podiže sestra Mary, jaka ličnost koja će obojicu motivisati na karijeru u crkvu. Taj drugi dečak je kardinal Dussolier koji se takođe nalazu u Vatikanu i na čiji uticaj na događaje koji slede treba računati.

Komičnih elemenata u seriji postoji i onu su pre svega ugrađeni u uloge italijanskih glumaca u okviru najvišeg sveštenstva. I pored toga bi bilo preterano jednostavno Mladog Papu uporediti sa ‘Habemus Papam’ Nannija Morettija, što je moglo da se pročita u nekim kritikama ovih dana. Moretti je svesno gradio komediju, a to kod Sorrentina nije slučaj. Jude Law se pojavljuje u svojoj do sada najfinijoj ulozi kao manipulantan, emotivno hladan konzervativni poglavar crkve koji sebe proglašava Bogom. Ovo je, makar prema onome viđenom u Veneciji, velika televizijska preporuka.

Takođe van konkurencije prikazan je i Bleeder kvebeškog reditelja Philippa Falardeaua (prema Wepnerovom nadimku ‘The Bayonne Bleeder’) sa Lievom Schreiberom, Elisabeth Moss, Naomi Watts, Ronom Perlmanom i Michaelom Rappaportom u glavnim ulogama.

Nekadašnjeg šampiona teškaške kategorije u boksu Chucka Wepnera najviše pamte po legendarnom meču sa Muhammadom Alijem 1975. u u kome je izdržao 15 rundi na nogama, svega 19 sekundi pred oglašavanje kraja meča. Malo manje se zna da su Wepnerova izdržljivost, duh, disciplina i veliko srce inspirisali Silvestera Stallonea da napiše scenario za film ‘Rocky’, što je jedan od detalja koji će u filmu ‘Bleeder’ biti polazna tačka čitave radnje. Liev Schreiber je skoro neprepoznatljiv Wepnera sa dramatičnim brkovima 1970-ih, zalizanon, proređenom kosom. ,

Nakinđuren zlatom, u bundama i tesnim kariranim pantalonama, koliko god da je na liniji klišea kojih u ovome filmu ne manjka, njegov look se slaže sa likom švalera iz sredine naseljene probisvetima, sirotinjom i radničkom klasom. Uz izvanredne kostime Vicki Farrell, jedna inače bezbojno ispričana naracija dobija estetski vizuelnu dinamiku. Kompliment ide i na adresu Corey Allena Jacksona za muziku u filmu i produkcijski dizajn Inbal Weinberger (‘The place beyond the pines’, ‘Blue Valentine’, ‘Beasts of no Nation’).

Wepner je iz Bayonna, nezgodnog kraja u New Jerseyu u kome je naučio da pesničenje rešava probleme. U filmu ga upoznajemo kao odraslog čoveka koji već nosi titulu šampiona New Jerseya, usput se izdržavajući poslom slobodnog trgovca pićem. Oženjen, ali notorično neveran, on svoju suprugu Philis (Elisabeth Moss) godinama stavlja na probu i na kraju ostaje bez prijateljstva jedine osobe koja ga je bezuslovno podržavala.

Falardeau se jedva dotiče Wepnerovog uspeha i čitavu priču bazira na njegovom rapidnom padu od junaka New Jerseya, do čoveka nerealnih očekivanja koji živi van svojih mogućnosti u svetu fantazije o holivudskom uspehu baziranom na Rocky-ju. Afere, droge, sumnjivi poslovi, ‘cirkuske borbe’ u ringu sa medvedima i konačno zatvorska kazna, to bi bila opisna putanja dešavanja u filmu. Scenario Jeffa Feuerzeiga i Jerryja Stahla nije tanak, ali nije ni uzbudljiv. Sve što se dešava, dešava se jednom ravnom linijom sa puno već viđenih stanica. Ljubavna priča je takođe tu – Wepnerovu drugu ženu koja ga je izvukla iz problema igra Schreiberova žena u stvarnom životu Naomi Watts.

Odličan kasting se ne prepoznaje toliko u izboru glumaca za glavne role koliko u zaposedanju uloga za likove Silvestera Stallonea (Morgan Spector) i Muhammada Alija (Pooch Hall), koji ne samo da su njihove fizičke kopije, već znaju i da glume.

Marina D. Richter je filmska kritičarka i novinarka iz Beograda koja već dvadeset godina živi i radi u Beču. Od 2004. je specijalni dopisnik beogradskog dnevnog lista Politika za rubriku kulture. Redovno surađuje s austrijskim portalom Artmagazine.cc, a piše i za razne austrijske publikacije kao slobodni novinar.